Düzene benzemek

Hiçbir toplumsal değişim o toplumda kurulu olan düzen ve ideolojik hegemonyadan bağımsız değildir. Hiçbir toplumsal aktör de bu yapıdan bağımsız değildir. O yapının, o yapının hikayesinin doğrudan veya dolaylı sonuçlarıdır. Bu düzene en radikal biçimlerde itiraz eden yani o düzenle örtüşmediğini iddia eden toplumsal aktörler bile bu yapıdan bağımsız değildir.

Şimdilerde, ilkokullarda Tarih dersinde “Orta Asya’dan Türk göçleri” nasıl anlatılıyor bilmiyorum. Bizim zamanımızda okutulan kitaplarda (ya da Tarih Atlası’nda), Orta Asya’nın ortasında, toz pembe renkte ve elips şeklinde Türk ülkesi temsil edilirdi. O pembe elipsin içinden bütün dünyaya yönelen göçler de kırmızı oklarla gösterilirdi. Biz o haritayı defterlerimize geçirirdik. Haritadaki o elips şeklinin üzerine kalemtraş jiletiyle pembe kuru boya kalemlerinin ucunu toz halinde yontar, sonra da pamukla o tozları yayarak elipsi renklendirirdik.

Yargıtay’ın Şemdinli kararını bozduğu şu günlerde, bir orkestra gibi çalışan çeşitli cenahlar nereye, nasıl saldıracaklarını bilemiyorlar. Öyle bir korku ki, bulabildikleri her hedefe, bazan açık, bazan sinsi yöntemlerin altına saklanmış bir öfkeyle saldırıyorlar.

2003’te liselerde “asılsız soykırım iddiaları” üzerine kompozisyon yarışması düzenlemişlerdi. Liseli çocuklar kendilerine öğretilen “derin bilgilere” dayanarak Ermenilerin nasıl ihanet ettiklerini yazacaklardı.

Çok eğlenceli, çok endişe verici, çok komik, çok acıklı günlerden geçiyoruz. Ama bariz bir şekilde çok karışık, çok kafa karıştırıcı ve bilinmeyen yeniliklere gebe günlerden geçiyoruz.

Meydanlar insanlarla (ya da polislerle) dolup boşalıyor... Tandoğan, Çağlayan, Kadıköy, Taksim... Nerdeyse herkes (gerçek ya da sanal) meydanlık yerlerde bir şeyler anlatmaya çalışıyor; gücü yetiyorsa (silahları, topları, tankları, gaz bombaları, copları, tüfek dipçikleri varsa) oyunun kurallarını tespit etme hakkının kendisinde olduğunu büyük bir kibirle duyuruyor; kafa tutan olursa o kafayı ezmekle tehdit ediyor ve dediğini de yerine getiriyor...