Türkiye’de anti-demokrasiyi işletebilmek gerçekten çok zahmetli bir iş... Çünkü habire yeni engeller çıkarıyorlar insanlar... Mesela anti-demokrasi bir zamanlar “hepimizin aynı olduğunu”, “farklılıklarımızı unutmamız gerektiğini” söylerdi; bir takım insanlar kalktılar, “farklı” olduklarını söylemeye başladılar.

Geçen hafta bir orkestra gibi çalışan çeşitli cenahların kendi statükolarının sarsılması karşısında yaşadıkları korkuyu bütün topluma yansıtmak için bulabildikleri her hedefe, bazan açık, bazan sinsi yöntemlerin altına saklanmış bir öfkeyle saldırdıklarını yazmıştım.

ÖDP sağolsun, “bir arada yaşama” meselesini gündemimize soktu, en azından toplumun bir kesiminin gündemine... Ben de devam ediyorum.

“Bir arada yaşamak” güzel bir niyet; “bana benzemeyen defolup gitsin buralardan” ya da “cehenneme gitsin” diyen çok küçük bir azınlık dışında herhalde herkes bu niyeti taşıyordur. Tabii, kimisi herkesi kendine benzeterek “bir arada yaşamak”tan, kimisi mozaik misali farklı olan parçaların uyumlu bir biçimde yanyana “bir arada yaşamak”tan, kimisi de içiçe geçmiş “bir arada yaşamak”tan veya çok farklı formüllerle inşa edilecek “bir arada yaşamak”tan bahsediyor.

(ya da “Apış arasını karıştırmak”...)

Geçen haftaki yazıyı, “özgünlüklerimizin”, “farklılıklarımızın” aslında pek de “özgün” olmadığını belirterek bitirmiştim. Burayı biraz daha açmaya çalışayım.

Her şeyin sürati artıyor.

Bir yandan, bir takım devletler sahip oldukları inanılmaz boyutlardaki silah ve şiddet güçleriyle bütün dünyada, utanmazca ve ahlaksızca inanılmaz bir baskı ve yıkım politikası izliyorlar.