Türkiye’den Kuzey Irak’a -yani Kürdistan’a- 17. yüzyıldan kalma Westphalia mantığıyla –yani kazanmak ve kaybetmek ikilemi üzerine kurulu olan mantıkla- bakınca bol miktarda fantezi üretmek mümkün. “Aşiret ya da kabile devleti”, “peşmergeler”, “Türkiye’nin ulusal çıkarları için tehlike”, “PKK destekçisi” vb... Hele iflah olmaz popülist damarlarda gezinen, cinsellik, milliyetçilik gibi konularda iç gıcıklamak için her türlü belden aşağı yöntemi kullanan kocaman medya organlarının zaviyesinden bakınca, manzara daha da “aşağılık”...

Tam olarak neredesin, bilmiyorum... Tepede bir yerlerde mi, köşe başında mı, binaların içinde, bodrum katlarında mı saklısın, üniformalarda mı, mahkeme salonlarında mı, yoksa ta içimizde misin, emin değilim... Şu sıralar ne işlerle uğraşıyorsun ondan da çok emin değilim ama gene de sana hitaben bir mektup yazmaya karar verdim. Nasıl olsa bu mektup bir yerlerden senin eline geçer diye düşünüyorum.

Sınırlarda dolaşanlar huzursuz ederler, tehlike yaratırlar.

Bir ülkenin sınırlarında dolaşanlar tekin değildir. Onların “yerlerinin” neresi olduğu belli değildir. Sınırların iki tarafındakiler için de güvensizlik duygusu yaratırlar. Zihin haritalarımızda ezberlediğimiz “bize ait” yeri kırılganlaştırırlar.

İnsanları “hazır ol”a geçirmeye çalışan, ortalığa hâkim olan bir ses artık “sözün bittiğini” söylüyor bize...

“Artık yapılacak bir şey yok”... “Kesin ve nihaî çözüm” diyor bu ses bize... Hitler’in “nihaî çözüm”ünü hatırlatarak... Bizi komşumuza, kardeşimize düşman olmaya hazırlıyor bu ses...

Seçkinler için “tehlikeler” bitmiyor; hep teyakkuz halindeler. Aynı anda hem dini tezahürler konusunda “şeriat tehlikesi” hem de Kürt sorununda “bölücülük tehlikesi” uyarıları yapıyorlar. Şimdiki zamanla barışmayı reddetikleri gibi, tarihin yeniden düşünülmesine, tarihle yüzleşilip yaraların sarılmasına da tahammül edemiyorlar.