Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.

Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum

O günlerde İpek Film’e senaryolar yazıyorum.
İhsan İpekçi bir gün dedi ki, "Bir de İstiklal Savaşı filmi yapsaydık, şöyle kostümlü filan..." Tasarıyı hemen benimsedim, o sıra yakın tarihimize merak sardırmışım ki, elime ne geçerse harıl harıl okuyorum, bu okumaların taze izlenimlerine dayanarak "esaslı" bir Kuvayı Milliye senaryosu çıkarmaktan iyisi mi olur? Önce adını yakıştırdım: "Barut Ekmeği" Ardından kahramanlarını oluşturdum: Filistin Cephesi’nde savaşıp Mütareke ile İstanbul’a dönmüş olan Yüzbaşı Ferit Bey ile iki gözü kör bir Abdülhamit paşasının evlatlığı Ruhsar Hanım! Yanlış aklımda kalmadıysa, film öyküsünü tamamlamış, asıl senaryoya geçmeyi planlıyordum, o iş "yattı".

(...mâlum-u âliniz, ABD, işine gelmeyen devlet yönetimlerini 'dağıtmak' istedi mi, 'demokrasi' 'yi kullanıyor. Epeyce oldu, Yugoslavya 'da, 'İnsan Hakları' konusunuda, 'Sivil Toplum Kuruluşları' ile çevrilen 'dolapları' bu köşede, bir Fransız dergisinden (Le Nouvel Observateur) aktarmıştım; şimdi Washington 'ın Belgrad 'dan önce başardığı, Moskova 'daki 'marifetleri' ne şöyle bir göz atmak istemez miydiniz?)

Liberalizm'e 'tapan' örgütler...