Italo Calvino, büyük İtalyan yazar 1985 yılında öldü. Onun ölümü edebiyat dünyası ve özellikle Harvard Üniversitesi öğrencileri için büyük bir talihsizlikti. Çünkü tam da öldüğü yıl, 1985-86 eğitim döneminde bu üniversitede edebiyat üzerine konferanslar verecekti. Altı tane tema seçmişti, okuyucu ve yazar için temel altı değer. Hafiflik, hızlılık, kesinlik, görünürlük, çoğulluk ve tutarlılık. İşte Calvino'nun gelecek bin yıla bırakmak isteği değerler bunlardı.

La Rovina di Kasch’ın konu edindiği iki şey var: birincisi Talleyrand olayı, ikinciyse, her şey. Her şey dediysek, tarihin başlangıcından bu yana medeniyetimizle ilgili olup biten her şeyden söz ediyoruz... Dostum tam canı istediği gibi yazmış kitabını. Her telden çalıyormuş gibi görünmeyi seven Roberto, doymak bilmez bir merakla, düşünce parçacıkları, alıntılar, anekdotlar ve aforizmalardan kurulu bir kitap yaratmış – baştan sona zevkle okuyalım diye.

O sabah, Marcovaldo'yu sessizlik uyandırdı. Havada tuhaf bir şey olduğu duygusuyla yataktan kalktı. Saatin kaç olduğunu anlayamıyordu, panjurların çubukları arasındaki ışık, günün, gecenin bütün saatlerindeki ışıktan başkaydı. Pencereyi açtı, kent yok olmuştu, yerini beyaz bir kağıt almıştı. Bakışını yoğunlaştırınca, beyazın ortasında neredeyse silinmiş kimi çizgiler seçti, çevredeki pencereler, damlar, sokak lambaları gibi olağan görünüşün çizgilerinin karşılıklarıydı, ama gece üzerlerine yağan karın altında kaybolmuşlardı.

"Kar!" diye bağırdı Marcovaldo karısına, daha doğrusu bağırmak istedi, ama sesi yavaş çıktı. Tıpkı çizgilerin, renklerin, perspektiflerin üzerine olduğu gibi gürültülerin, daha doğrusu gürültü yapma olanağının üzerine de kar yağmıştı; pamuk döşeli bir ortamda, sesler titreşemiyorlardı.

Kaldırımdan inip birkaç adım geri attıktan sonra sokağın tam ortasında ellerimi ağzıma götürdüm ve apartmanın üst katlarına doğru seslendim: "Teresa!"

Aydan ürken gölgem ayaklarımın arasına sığındı.

Yanımdan biri geçiyordu. Ben tekrar seslendim: "Teresa!" Adam yanıma gelip, "Sesini yükseltmezsen seni duymaz. Gel bir de beraber deneyelim. Üç deyince ikimiz birden bağıralım," dedi. "Bir, iki, üç," deyince ikimiz birden haykırdık: "Tereeeeesaaa!"

Kahveden ya da tiyatrodan çıkmış bir arkadaş grubu bizi görünce, "Hadi hep beraber çağıralım," dedi. Sokağın ortasında onlar da bize katıldı, birinci adamın bir-iki-üç demesi üzerine hepbir ağızdan seslendik: "Te-reee-saaa!"

Biri daha gelip bize katıldı, onbeş dakika içinde hemen hemen yirmi kişi olmuştuk. Arası soğumadan yeni birileri geliyordu.

Tekses çıkarıp haykırmak güç işti doğrusu. Üç demeden bağıran ya da susması gereken yerde susmayan biri çıkıyordu muhakkak, ama sonunda bayağı etkili olmaya başlamıştık. İlk hece 'Te'nin kısa ve pes perdeden ünlenmesi gerektiğine karar verdik; ikinci hece 'Re'yi uzatarak ünleyecek, 'Sa'ya gelince tekrar pes perdeden ama kısa kesecektik. Doğrusu buydu. Her kafadan bir ses çıkarsa olmazdı.

Tam adam gibi bağırmaya başlamıştık ki, alelade sesli, çilli bir adam, "Peki kızın evde olduğuna emin misin?" diye sordu.

"Değilim," dedim.

Savaş çıktığında Luigi adında bir adam, gönüllü olarak gidip gidemeyeceğini sordu.

Herkes onu övdü. Luigi tüfek dağıtılan yere gitti, bir tane aldı ve dedi ki: "Şimdi gidip Alberto denen herifi öldüreceğim."

Alberto kim diye sordular ona.

"Bir düşman," dedi Alberto, "benim bir düşmanım."

Ona belirli bir tür düşmanı öldürmesi gerektiğini, öyle istediği herkesi öldüremeyeceğini anlattılar.

"Ee?" dedi Luigi. "Siz beni salak mı sandınız? Bu Alberto tam sizin dediğiniz gibi biri, onlardan biri yani. Bütün o gruba karşı savaşa girdiğinizi duyduğumda şöyle düşündüm: ben de gideceğim, böylece Alberto'yu öldürebilirim. O yüzden geldim. Alberto'yu tanırım ben: sahtekarın biridir. Bana ihanet etti, neredeyse bir hiç uğruna, benim kendimi bir kadın yüzünden küçük düşürmeme yol açtı. Eski hikaye. Bana inanmıyorsanız size herşeyi anlatabilirim."