Döndüm ki Memleket Sathı, türbana kilitlenmiş.
Yaratıcılıkta Sinir Tanımayan İzmirli Miting Kadınlar, kara çarşaflar filan yakmışlar bidonlarda, ofisboylarının yardımıyla. (Kendileri ateş yakmayı -fırın değilse- bilmezler.)

Bu ultraultra (pinball bonanza) yaratıcı eylemleri kaçırdığıma yanmama kalmadı (yine 'yanma' motifi) perşembe gecesi Birandla Ana Haber'de İzmir'in kadınları, yeniden demonstrasyon! monstrasyon! Karşımdaydılar salonumda.

Fıkracı: Akşam arabayla dönerken Ayça anlattı. Ama tam anlatmadı hissiyatı içindeyim. Aradaki boşlukları plaster'lemeye gayret edeceğim.
(Ya da edemeyeceğim.)
Mesele: Fıkracılar var. Her konuda hop: jaket ceplerinden 1 Laz fıkrası, arka ceplerinden bi saz fıkrası, gömlek ceplerinden 1 Namık Kemal. Ve fakat Fıkra Dinleyemeyenler var. Ben gibi.
Sonunu tahmin edip ennnn başında (ya da edemeyip) o kadar sıkılıyorum ki, tam dinleyemiyorum. Kesinlikle hatırlayamıyorum: Yani fıkra bittikten bir (1) saniye sonra dahi, yerinde yeller esiyor. Demek yer edemiyor Fıkra. Fıkracık. (Acıdım Fıkra'nın bu dışlanmışlığına.)

Tamam, haklıydım; hâlâ da haklılığıma dair beş gram kuşku yok içimde. Ama rezalet rezalettir. Çıkartanı da yorar, karşısındaki Hak Eden'i de.
İşte salı günkü "Hey Yabancı Defol Git Huzurumdan!" yazısı bunun dışavurumuydu. Bir mantık çerçevesinde. Analitiklik penceresinde. Yorumlama tenceresinde. (Kafiye İncirlemesi'nde.)

Evet! Kompozisyoncu, böyle döktürmüş, çarşamba günkü StatükoyuYağlarım Ağbim Köşesi'nde.