One acayip laf öyle! Kim madeni paralamış? Nerden çıkınlaştırmışlar?
İngilizce şarkılarda ‘Love me or leave me’ var diyelim. ‘Sev beni, ya da bırak.’
Ama aşki bir durum söz konusu. Yeterince Sevilmediğine İnanan (hep öyle 1 taraf vardır) bu ‘eksik bırakılmışlık’ duygusuna daha fazla katlanamıyor.

Esasında bir-iki köşeci yazdı mevzuyu taraflıca.

‘Türkiye Türklerindir’ yazan bir gazetenin üstünde; baştan (balıkbalık) koktuğunu, böylesine siyaseten yanlışçı bir sloganın altında doğru gazetecilik yapmanın imkânsızlığını.

Hakikaten: Türkiye, Kürtlerin değil mi? Lazların, Çerkezlerin, Gürcülerin, Alevilerin, Ermenilerin, Rumların, Süryanilerin değil mi aynı zamanda Türkiye?

Onlar Bu Topraklar’a ait değil mi ve bu topraklar, onlara?

Sen şimdi en çok satan (sözümona) en prestijli gazetenin üstüne ‘slogan’ diye bunu çaktığın anda, bir duruş sergilemiş oluyorsun.

Bir önceki Tezkere’den önce Dağlıca Baskını olmuştu.

Bu Tezkere’den önce (Dağlıca Baskını kadar şaibeli/esrarengiz unsurlar+zafiyetlerle bezeli) Aktütün Baskını oldu.

22’inci tezkeremizle dalıcaz Kuzey Irak topraklarına: bomba bomba bomba! Canına okucaaz ‘teröristlerin’. Onları sivrisinek gibi ezicez. Balyozumuzla.

Hoş, tezkerenin geçmesi için bunca şehit, pardon ‘zayiat’ gerekmiyordu.

Hem: tezkeresiz geçmişliğimiz de var Kuzey Irak topraklarına.

Biz hocam; Bu Savaş’ın müptelası olmuşuz.

Karşı Taraf da öyle.

Tabii ki senin müthiş aklın;

Tek Kişilik 1 Akıl değil.

Zaten: mühim olan tek kişilik bir aklının olmaması.

Bu memlekette bi akıl, hatta yarım, çeyrek, yüzde 10 ‘akıl’ (yüzde 90 akılsızlık hali yani) cümlemize yeter. Kanaat yapıcılarımıza; haydi haydi.

Okuyun bakın köşeleri: tek bi aklın eseri ezici çoğunluğu. Bir satır orijinal kelam etmeyen/edemeyen/edecek lafı olmayan akıllar, ennn üstün kalemler.

En konforlu, en rağbet gören Genelgeçer Medyalama’da; hep bu yüzde 10 akıllar, onların üslupsuz/temposuz/renksiz/şahsiyetsiz kalemleri.

Yani hem yüzde 10’luk kolektif bir akımdan (isterseniz Sokum Akıl, diyelim) nasibini alacaksın. Bütün fikirlerini; üstelik otuz kırk elli yıldır-

Basit kafanın kompozisyonlama ödevi de basit olur- en güzeli, saygıdeğeri de budur.

Bugün (pzt.) Kızım, anneannesinin cenazesinden sonra, ilk defa bir cenazeye katıldı.

Yelken’den üç arkadaşı; çok sevdiği, çok tatlı melekbebek üç çocuk babalarıyla birlikte sele kapılıp öldü.

Özellikle ömrümde gördüğüm en güzel oğlan çocuk olan Cem’i çok seviyor; ona ve iki güzelim kız kardeşine müthiş bir şefkat, sevgi besliyordu. Daha iki-üç hafta önce “Biz Defne’yle Cemleri sinemaya götüreceğiz” dediği arkadaşı, korumacı-kollamacı bir abla olarak sevdiği Cem’i, sular götürdü! Bugün bana kendi çektiği Cem fotoğraflarını gösterdi, dün ağladı.

Yani bizim eve, kızımın evine; ölümün ateşi düştü. Ölümün soğuk ateşi.