Değil mi ki Ömer Seyfettin, "Her millet kendi lisanında yaşar" demiştir, bu uzgörü, Milli Edebiyat akımının Cumhuriyet'in ertesindeki uluslaşma ve yeni kültürün kurulması sürecine edebiyatın yaptığı katkı olarak değerini bugün de hisettirmektedir

'Kaos'un Kutsal Kitabı' ideal bir saldırı malzemesi, bir dinamit, bir tahrip kalıbıdır: Yoğun, esinli, terörist, kehanet dolu, provokatif ve yeterli...

Bedduası ve laneti 'nesnel'dir: Ürememize, üretmemize ve tüketmemize itiraz eder; dünyanın sonunu hazırlayan şehirlerimize, üst üste koyduğunuz beton yığınlarına, budala politikacılara ve yok olmaya mahkûm kitlelere, sürüleredir onun laneti, böcekleşmiş yığınlara, gökten firar etmiş tanrılara bu yüzden de 'doğru'dur.

Kendini anarşistlere ve nihilistlere yakın hissetse de, geleceğe dair mutlak umutsuzluğu, felaket beklentisi onu geçmişe, 'reaksiyoner' ikili anlamda: Tepkici ve gerici- tavra da yöneltir; kimi ibarelerini monarşi yanlısı, hatta ırkçı olarak görebiliriz, ama şimdiki zamana dair yaşadığımız "acı gerçeği" burada ayırt etmemek imkânsızdır. Dünyada en çok sevdiği şeyin, uygarlığın ihanetine uğramış birinin öfkesidir onunki.

Bir ekonomik çöküş, veba ve politik şiddet döneminde kurulan Elhamra Sarayı, tamamlandığı günden beri, İslam’ın Avrupa’daki geçmişini temsil eden en büyük anıt olma özelliğini koruyor. Her şeyiyle bir masal sarayını andıran bu yapılar topluluğu, yüzyıllardır, Washington Irving’den Jorge Luis Borges’e kadar pek çok yazarı etkiledi, başta Hollywood olmak üzere bütün ülkelerin sinemaları için ideal bir Binbir Gece Masalı sarayı oldu.

Bunu izleyen haftalar mutlu ve sakin geçti. Çokça beraber oluyor, kırlarda yürüyüşler yapıyor, opera ve konserleri izliyorduk. Yeniden birlikte kitap okumaya başladık. Ed, Racine'i, Corneille'i, Moliere'i anlamama yardımcı oldu.

Sadece klasiklerden hoşlanıyordu. Zola ve çağdaşları itici geliyordu ona. Ben de gündüz evde yalnız kaldığım zamanlar kendimi modern edebiyata veriyor, konferanslarımla ilgili metinleri tasarlıyordum.

Hakkında çok fazla konuşulan, üretilen yeni kavramlar ve söylenen/yazılan her sözcükle etrafında oluşan laf kalabalığı arasında sıkışıp kalmış kimi konular, ancak yeni bir bakışın getirebileceği bir takım yeni sorulara gereksinim duyarlar.

Richard Sennett, kent kültürü üzerine yazdığı üçlemenin ilk bölümü olan Kamusal İnsanın Çöküşü'nde modern çağları kamusal yaşam ile özel yaşam arasındaki dengenin değişmesi bağlamında ele alırken, modern zamanlar üzerine duymaya alıştığımız hikayelerden çok farklı bir hikayeyi anlatmayı da gücünü yeni sorular sorabilme yetisinden alan böylesine yeni bir bakışla gerçekleştiriyor.