Burası yorucu bir ülke.
Bu yaşta…
Hala…
Hem de kaçıncı kez bu satırları yazmaktan utanıyorum.
Hayatımızı boşa geçirmişiz gibi hissediyorum.
Hale bak…
“Demokrasilerde patron kim ?Halk mı, asker mi?” sorusunu sormaya devam ediyoruz.
Üstelik de “asker” cevabını almaya devam ederek.
“Sözde” demokrasiden…
“Özde” demokrasiye bir gün geçeceğiz herhalde…
Ama o güne kadar…
Olan bu ülkeye…
Bu halka oluyor.

Cumhuriyetin köylülere Çankaya civarında dolaşmayı yasakladığı, Türkiye’nin gerçek yüzünün kırsala hapsedildiği ve buna izin veren bir nüfusun yaşadığı bir Türkiye.
Piyasa kavramı yoktu. Rekabet yoktu. İhracat yoktu.
Laik ve Kemalist modern Türkiye ve onu sırtında taşıyan devlet kökenli orta sınıf vardı.
Her şeyi onlar belirlerdi. Osmanlı’nın ilmiyesi onlardı. Osmanlı’nın seyfiyesi de onlardı.

Neden mitingin adı ‘cumhuriyet yürüyüşü’ gayet iyi anlaşılmakta..

Çünkü demokrasilerde ‘bana benzemeyen ölsün’ mantığı olmaz..

Orada gösterilerin amacı siyasi muhalife karşı taraftar toplamayı hedefler..

Ankara mitingindeki söylem ne?

‘Bize benzemeyen rejim düşmanıdır.’

İstenen rejim de demokrasi değil, AB standartları da değil, tek parti dönemi bir diktatörlük.. O nedenle sadece cumhuriyet lafı var.. Nasıl bir cumhuriyet?

Kemalist bir cumhuriyet..