Evimin pencerelerinde perde yok, geceleri ay ışığı doğruca yüzüme vuruyor, uyanıp göğe bakıyorum... Geçenlerde bir gece ayla göz göze geldim, dilime bir cümle doğdu o uyanışla, 'İlk insanlar da böyle bakıyordu aya' dedim, 'şimdi işte ben bu bakışımla o bilinmez insanlarla aynılaş-tım...' Kalbim çarptı birden, yüzümü aydan kaçırıp saklandım, korku kapladı içimi.

Kalk uyan, altın sarısı deniz, sıcak rüzgâr, güneş eriyormuş ufukta, tatildeymişim Ege sahillerinde, martılar fışkırıyormuş adalardan, pul pul olmuş gözlerim, unutmuşum günü zamanı, kürek çekiyormuşum bir kayıkta, spor olsun kollarım açılsın diye, sessiz mutlu soluklanırken kara bir bulut yumaklanmış başımda, sürpriz bulutu! üst düzey aile içi zorbalık, arkamdan iş çevirip seçime sokmuşlar beni, aday filan olmamışım kendim, eniştemle halam doldurmuş başvuru kağıtlarını...

Yoksulluktan ışıklı bir durum olarak söz ettiğimde, görüyorum, sefaleti yüceltiyormuşum gibi yüzlerini buruşturuyorlar... Sesim ince bir dumana, sonra bir cine dönüşüp mallarını mülklerini çarpacakmış gibi kirpik telaşıyla bakışlar boşluğa...

Uyandım, virajlar kıvrılmış boynumda, viyadük uğultusu, radyo cızırtısı, kalk doğrul, bir rüya gördü beni, ben görmüş olamam, hop dikilip cama çarptım alnımı, süratten yana çekiyor otobüsümüz, tarlacı türküsüyle yarıyoruz rüzgârı, 'Dayanamam ne geceye, ne gündüze, sabah olsun çarşıya gidelim rüyası...

Arandım bir cümle yazmak için, kalemimin ucu kırılmış, 'Bulutlar da göğün dağlarıdır...'

Ölmeden önce bir çocuk manifestosu yazmak istiyorum, ama çocuklar dilsizdir işte, kuşlar gibi cıvıldaşırlar.

Dili mırıldanır çocuklar, öğrendikleri sözcükleri, dünyayı ve dünya üstündeki şeyleri anlamlandırmak üzere söylemezler, ha bülbüller ötmüş, ha çocuklar konuşmuş, aynı sonsuz ahenkle titreşir sesleri...