Bütün lanetlileri dünyanın birbirine benzer. Ya hızlı hızlı, ya da yaylanarak yürür bizim adamlar. Bir de şehrin en işlek caddesine çıktıkları günler vardır ki, sorma gitsin. İşte o zaman yavaş, elleri ceplerinde, gözleri fitili çekilmiş bomba, sırtları evde bırakılmış bir yükün yorgunudur.

Okumaya hazırlandığınız bu yazı, 25 Mayıs (1999) tarihli Sabah gazetesinin arka sayfasında yeralan "Meçhul aşığı boyalar yaktı" başlıklı bir haberi kendine dayanak alıyor. Haberin spotu bütün hikayeyi özetliyor aslında: "Sevdiği kızın okulunun duvarına ilan-ı aşk yazıları yazan kaportacı Hasan sürekli farklı renk boya kullanınca yakalandı". Kaportacı Hasan 17 yaşında. Çalıştığı atölyeden taşıdığı boyalarla, sevdiğin kızın okulunu "Seni seviyorum Y." cümlesiyle süslemiş.

Bırak güneş içeri girsin" diyordu adam. Ve adamın aklı, hiç güneş görmemişleri çileden çıkarıyordu. "Çileden çıkanlar"ın, ipini kopartmış hayvanlar gibi, iyi, doğru, anlamlı, güzel, basit, mütevazi, bize ve başkalarına ait ne varsa, herşeyin ama herşeyin üzerine salyalar saçarak üşüştüğü bir ülkede doğduk.

Yarın üniversite sınavı yapılacak. Yarın, Anadolu'nun kara çocukları, kendilerinden kat be kat daha iyi koşullara sahip, şımarık şehir veletleriyle kapışacaklar. Yarın, büyük mekteplerin kapılarına omuz vuracak bizimkiler ve açılmamakta direnen o koca kanatlı kapılar un ufak edilecek.

Çok bağırdık ve asılarak gemilerin küreğine, yeni ve bilinmedik ve esrarengiz topraklara doğru yola çıktık. Esrarengiz birşeydi kullandığımız dil ve sadece biz, yani gemileri yakanlar bilirdi rüzgarda kararmayı ve eti kemikten ayıran bir rüzgarın altında yemin ettik.