Borges’i eskiden beri döne döne okuyorum; elinden, son zamanlarında da dilinden çıkanların hepsini okudum herhalde; hakkında yazılan biyografilere, eleştirel kitaplara, incelemelere, söyleşi kitaplarına erişebildiğimce uzandım; Borges’in verdiği sayısız referans kitabını buldum, karıştırdım, indirdim. Kimi konferanslarını, kimi televizyon programlarını, kimi konuşma ve tartışmalarını izledim, dinledim. Borges’i daha iyi okuyabilmek için İspanyolcayı söktüm. Buenos Aires sokaklarında onu kendime hayali bir rehber olarak aldım, yaşadığı iki adrese, gittiği confiterialara, kitapçılara uğradım; onun yazılarında bıçak dalaşlarına sahne olan bölgelerin şık semtlere dönüştüğünü gördüm; Epifanía’nın, ya da Borgeslerin taktıkları isimle Fanny’nin yaşadığı, turistler için tango ve Maradona anlamına gelen yoksul La Boca mahallesinde dolaştım.

Heidegger şimdiye kadar tarih üzerine fazla bir şey söylemedi, fakat o tarihi, Varlığımızın can alıcı kesinliği olarak gördü. Aslında bu konuyu niçin daha önce açmadığını anlamak için daha önce geçen birçok olgunu ayrıntılı yorumunu yapmalıyız. Varlık ve Zaman’ın ikinci bölümünün beşinci kısmında otantik varolmanın heyecanlı betimlemelerinde ve varlığımızın tarihsel karakter biçimlerinde bu konuyu açmak işin hazırdı.

Heidegger yalnızca savaşların, denemelerin, politik hareketlerin ve benzerlerinin akademik araştırmaları olarak tarihi anlamaz. Gerçekte o, savaş ve diğer tarihi olguların kendilikleriyle öncelikle ilgilenmez. Onun asıl amacı, insan varlığının gerçekteki tarihi doğasıdır. Heidegger bunu tarihsellik (Geschichtlichkeit) diye adlandırır. Geçmiş olayları ve durumları bize anlamlı yapan ve onların bilimsel incelemesini olanaklı kılan tarihsellik yöntemine şükran borçluyuz. Buna ilaveten her ne kadar tarihçi olmasak da, otantik varolmamızla tarihsel olabiliriz.

90 Kuşağı Türk öyküsüne ne kattı, diye bir soruyla yazıma başlamak istiyorum. Şüphesiz bu soruya farklı yanıtlar verilebilir ve her bir yanıt da kendi içerisinde tutarlı olabilir. Ancak önemli olan belli bir saptama niteliği taşıyan argümanlar üretmektir. 90 Kuşağı etrafındaki tartışmaların odağında hep gerçekçilik yaklaşımındaki tutuculuk var. Eleştirmenlerin çoğu kendiyle özdenlik kuracağı, sıcaklığı hissedebileceği bir atmosfer öyküsüne daha yakın olduğu için, merkezden uzaklaşan tüm anlatılar onlar için bir kopuştur. Kimi eleştirmenler 90’larda öykünün yerlilik bağlamında bir kopuş yaşadığını söylüyor ve bunu olumsuzluk olarak değerlendirebiliyorlar. Necati Mert, bir yazısında 90 sonrası öyküyü şöyle konumlandırıyor:

İlkel büyü bilinçaltında yaşayıp gitmektedir; madalyon içinde taşınan bir tutam saç, büyük annemin gelinlik giysisi, ilk balodan arta kalan rengi uçmuş yelpaze, alaydan kalan madalya, bütün bunlar da yarı –bilinçli- bir fetiş özelliği vardır. Şarkıcıların giysilerinden parçalar koparan gençler, bir azizin kemiğinden kopmuş parçaya tapanların yirminci yüzyıldaki örneklerinden başka bir şey değildir.

I. “ÖLMEYE GELDiK”

Futbol, Türk popüler kültürünün can alıcı ögeleri arasında yer alıyor. Popüler futbol kültürü, özellikle 1980’li yıllarla birlikte, popüler bilinçteki anlam, tema, kod, mit ve söylem­lerin et­rafında örgütlendiği anlamlandırma sisteminin yoğunlaştığı bir temel “metin” haline geldi.