Bir zamanlar “aklımla Yahya Kemal’i, kalbimle Ahmet Haşim’i seviyorum,” gibilerinden bir söz etmiştim. Bu söz o günlerde nasıl da doğru gibi gelmişti bana. Ya zaman değişti, ya da üstat Necatigil’in dediği gibi, “Biz çok şeyi vakit yok, pek kısa geçiyoruz.” Sevdiğimiz şairlerin, yazarların çoğu kulaktan dolma gibi. Genel düşünceleri, yargıları, başkalarının söylediklerini kendimizinmiş gibi yineleyip duruyoruz. Oysa bir gün bir el bir sayfayı çeviriyor ve belki de ilk kez kendi gözlerimizle dünyaya bakmaya başlıyoruz. Yine de aklım bana şunu da söylemeliydi: “Neden bugüne dek Yahya Kemal’le ilgili düşündün de Haşim hakkında tek satır olsun yazmadın?”

Şiddet efsanesine şiddet betimlemelerinin tarihinden giriş yapan David Trend, şiddetin insan türü ile ilişkisini değerlendirirken hep göz önünde olanın yavaş yavaş göz önünden çekilmesiyle birlikte toplumsal olarak kazandığı öneme vurgu yapıyor. Gündelik hayatta medyanın bu denli takipçisi olan insanların basit birer alıcı olmadığı açığa çıktığından beri medyadaki şiddet içeren mesajın içeriği ve biçimi üzerine daha çok düşünüyoruz: Acaba gerçekten de zararlı olabilir mi, kime ne kadar zarar verebilir, şiddet talep ediliyor mu, öyleyse neden?

Önce bir yalan ürettiler. Ürettikleri yalanın adı neoliberalizmdi. Bu amaçla bazı büyük Üniversiteler ‘pilot bölge’ seçildi. Yalanı üreten iktisat profesörlerine peş peşe Nobel Ödülü verildi. Yalanın inandırıcı olması için yalancının itibarlı olması gerekirdi.

Milan Kundera: ‘Bana göre, büyük yapıtlar, yalnızca sanat tarihi içinde ve bu tarihe katılarak, eklenerek doğabilirler. Neyin yeni, neyin tekrar, neyin buluş ve neyin öykünme olduğu ancak tarihin içinde anlaşılabilir.’Romanın değişen zamana en çabuk uyum gösteren tür oluşu ona büyük bir esneklik ve her biçime girme kolaylığı sağlarken birbirinden farklı değişim dönemlerinde hep gözde kalabilme özelliğini de veriyor. İster hepi topu birkaç yüz okurun ancak içselleştirebileceği derinlikte kalsın; ister kendisi hiç iplememesine karşın, dışındaki etkenlerin kendiliğinden sonucu olarak yığınsal ilgilerin odağına yerleşsin ya da popüler alanların tüketilmesi olanaksız köşe bucağında kendini pek umursamadan salınsın... roman, her eve girmesi zorunlu bir tür olarak, şiiri, öyküyü, denemeyi bir kıyıya itebilecek özgüveniyle bu tür durumlarda hep olduğu gibi kendinde olmadan hayatımızı dolduruyor.

Yaz geçip gideli bir buçuk ay oldu. Ben de " Ege kaçışları " defterini kapattım.
Ama "şehir hayatına geri döndün mü?" diye sorarsanız...
İşte o noktada duraksarım!
Çünkü bir iki kez Tünel ve Şehbender Sokak "harekatı"mı ve İstiklal'deki Robinson Crusoe Kitabevi'ne uğramamı saymazsak...
Bu sonbahar henüz hayatıma Beyoğlu girmedi!
Nişantaşı da öyle!
Şehrin sevdiğim kuytu köşe kafelerine, restoranlarına uğramadım. Alışveriş merkezlerindekilerle idare ediyorum.
İstanbul'un canlanmaya başlayan kültürsanat hayatını sorsanız...
Ne bir konser, ne bir sahne gösterisi ne de oyun!
REM konserine gitmek bile gelmedi içimden.
Bir iki sergi ve filmle idare ediyorum şimdilik.
O yüzden de bizim Yaşamdan Dakikalar programında Nebil bana dönüp "Haşmet, anlat bakalım nasıl geçti hafta? " diye sorduğu her sefer...
Sıkılıp ne söyleyeceğimi şaşırıyorum.