90 Kuşağı Türk öyküsüne ne kattı, diye bir soruyla yazıma başlamak istiyorum. Şüphesiz bu soruya farklı yanıtlar verilebilir ve her bir yanıt da kendi içerisinde tutarlı olabilir. Ancak önemli olan belli bir saptama niteliği taşıyan argümanlar üretmektir. 90 Kuşağı etrafındaki tartışmaların odağında hep gerçekçilik yaklaşımındaki tutuculuk var. Eleştirmenlerin çoğu kendiyle özdenlik kuracağı, sıcaklığı hissedebileceği bir atmosfer öyküsüne daha yakın olduğu için, merkezden uzaklaşan tüm anlatılar onlar için bir kopuştur. Kimi eleştirmenler 90’larda öykünün yerlilik bağlamında bir kopuş yaşadığını söylüyor ve bunu olumsuzluk olarak değerlendirebiliyorlar. Necati Mert, bir yazısında 90 sonrası öyküyü şöyle konumlandırıyor:

İlkel büyü bilinçaltında yaşayıp gitmektedir; madalyon içinde taşınan bir tutam saç, büyük annemin gelinlik giysisi, ilk balodan arta kalan rengi uçmuş yelpaze, alaydan kalan madalya, bütün bunlar da yarı –bilinçli- bir fetiş özelliği vardır. Şarkıcıların giysilerinden parçalar koparan gençler, bir azizin kemiğinden kopmuş parçaya tapanların yirminci yüzyıldaki örneklerinden başka bir şey değildir.

I. “ÖLMEYE GELDiK”

Futbol, Türk popüler kültürünün can alıcı ögeleri arasında yer alıyor. Popüler futbol kültürü, özellikle 1980’li yıllarla birlikte, popüler bilinçteki anlam, tema, kod, mit ve söylem­lerin et­rafında örgütlendiği anlamlandırma sisteminin yoğunlaştığı bir temel “metin” haline geldi.

Tarihçi Theodor Mommsen, 19. yüzyılın seksenli yıllarında, onun sözlerinin “arındırıcı” bir etki yaratarak “fayda sağlayacağı” söylenerek anti-semitizmle ilgili görüşlerini açıklamaya davet edildiğinde, şu cevabı vermişti:

Ortaçağ'ın tanrısının sarsılmaz ve tartışılmaz bilgisi yerine, internetin kafası karışık, zaman zaman şizofrenik, sürekli konuşan ve her yinelemeyi yenilik gibi göstermeye çalışan tanrısıyla karşı karşıyayız