Ben mi abartıyorum hayatı, hayat mı çok karmaşık ? Yoksa ikisi birden mi ? Öyle bir monolog ki bu, o müthiş mantığım bile son hücresine kadar kendini tüketiyor, tüketiyor da geriye sadece varlığını yadsıyacak biçimde tutarsızlıklar bırakıyor.
Ve bir süre sonra o da sıkılıp terk ediyor beni.Sen gibi,onlar gibi, yaşamaya mahkum onlarca biz gibi.Transatlantiğin en şık yolcuları bizler, yüzlerimizde sahte tebessümlerle, en güzel veda sözleriyle, en içten öpücüklerle terk ediyoruz birbirimizi.Oyunun en güzel yerinde, senin o en iyi repliğine başlaman gerektiği yerde, tüm nefesler tutulmuş ve tüm gözler senin üzerindeyken - müthiş kahraman - perdeyi kapatıyoruz.Benden başka herkesi hayal kırıklığına uğratarak...Beni artık şaşırtmıyorsun kahramanım, yaptığımız en son prova bu, en iyi final.En güzel yarım kalmışlığım, öylesine tükenmiş ve öylesine yarım kalan.Sen benim kahramanım değilsin artık hayat bize hep yeni roller biçerken ve seni kahramanı yapmak isteyen onca insan varken.Sen benim vazgeçilmezim değilsin.Vazgeçtiğim her şey gibi korkunç bir baş ağrısı yapıyorsun, beynimdeki o yüzlerce kurtçuktan biri olmaya mahkumsun artık.Ve her şarap sonrası hatırlanmaya mahkum.Sen artık dayanılmaz bir baş ağrısısın.
Ve şimdi başım öylesine ağrıyor ki...Ve ben her şeye rağmen seni silip atmanın zaferini yaşıyorum.Hayatımdaki en yetenekli oyuncum için en güzel kutlamamı yapıyorum.Zafer bayrağımı daha yükseğe kaldırıyorum senin için.Tek kişilik hücremin kapısını sonuna dek açıyorum ve inan bana bu sefer son kez gidiyorum.Kendimi kendim için azad ediyorum.Oyuna kaldığımız yerden devam etmek için...
Bu anlamsızlığı daha çekilir kılmak adına bu sefer başkasına gidiyorum.Tüm imkansızlığına rağmen, mantıksızlığımın en koyusuyla inadına o repliği ona söyletmek istiyorum.
Son güncelleme: 01-01-2007 @ 12:17 pm
|
Karakutu
SON CELLAT
Favorilere Ekle!
İletişim Formu
