Modern şiirde birey bir yandan kendisi olarak öne çıkarken öbür yandan
kendiliğinde herkesi taşımaya çalışır. Herkesi taşıdıkça da paradoksal bir
şekilde geriye çekilir. Modern şiirin çarpıcı olduğu kadar çarpan tarafı zaten
budur. Dünyanın herhangi bir şehrinde, şairin yarattığı birey, başka dillere
çevrildiği zaman da birey olabiliyorsa bireydir. O yüzden olacak modern şair
kendi canından yazdığı şiiri, kendi yabancısı yaparken ona yabancılaşır. O,
ister şairin şahsi benliği olsun, ister şiirin getirdiği yeni ben, kimse bilmese
de eğilip sesine kulak vermese de vardır.